Analiza porfiryny żółci w ocenie zróżnicowanej porfirii ad

Dziewięć z 10 miało historię pęcherzowych zmian skórnych w obszarach narażonych na działanie słońca. W czasie badania żaden nie miał dysfunkcji neurologicznej, ale sześć miało zwiększoną wrażliwość skóry na erozję i pęcherze. Przebadaliśmy również sześciu pacjentów z protoporfirią: dwie kobiety i czterech mężczyzn w wieku od 18 do 34 lat (średnia, 27 lat). Wszyscy pacjenci mieli typową światłoczułość i podwyższone poziomy protoporfiryny erytrocytów. Żadne nie miało klinicznych objawów choroby wątroby, z wyjątkiem łagodnego zwiększenia poziomu aminotransferazy alaninowej w surowicy u jednego pacjenta (58 U na litr, górna granica normy, 43). Ci pacjenci służyli jako kontrole dodatnie, ponieważ stwierdzono, że pacjenci z protoporfirią, w tym trzema z tych sześciu pacjentów, mają podwyższone stężenia porfiryn żółciowych. Pobieranie próbki
Żółć została zebrana przez aspirację dwunastniczą. Po nałożeniu miejscowej lidokainy na gardło, każdy osobnik połknął rurkę poliwinylową ważoną workiem rtęciowym i zamkniętą metalową końcówką do aspiracji. Końcówka przechodziła do dwunastnicy do poziomu bańki Vatera. Lokalizacja została określona przez aspirację zawartości dwunastnicy przez drenaż grawitacyjny. Wzrost pH do 7 lub więcej związany z powrotem bilialnym zastosowano w celu potwierdzenia, że koniec probówki znajdował się na poziomie bańki Vatera. Skurcz pęcherzyka żółciowego był stymulowany przez dożylne podanie oktapeptydu cholecystokininy (sincalid [Kinevac], Squibb, Princeton, NJ) w dawce 20 ng na kilogram masy ciała podawanej w okresie 10 minut.15 Płyn wzbogacony w żółć zebrano dla 15 minut na lodzie i przeniesiono do uszczelnionej rurki przepłukanej azotem. Wszyscy badani dostarczyli próbki krwi. Próbki kału dostarczali wszyscy pacjenci z porfirią o zmiennym zabarwieniu i ośmiu z grupy kontrolnej (pięciu normalnych, zdrowych osobników i trzech osobników z niewyjaśnionym bólem brzucha).
Pomiary biochemiczne
Próbki żółci analizowano w ciągu jednej do dwóch godzin po pobraniu. Całkowite poziomy porfiryn żółciowych mierzono fluorometrycznie przed i po utlenianiu próbki żółci za pomocą chloranilu. Próbki żółci rozcieńczono w lodowatym kwasie octowym / 95% etanolu / 0,6 N kwas chlorowodorowy (1: 1: 2, obj./obj./obj.) Z i bez chloranilu w stężeniu 0,1 mg na mililitr, aż roztwór był bezbarwny. Widmo emisji fluorescencji każdej próbki skanowano od 500 do 700 nm, z wzbudzeniem przy 405 nm. Całkowity poziom porfiryny w żółci został określony jako suma ugrupowań porfiryn. Chloranil został wykryty w badaniach kontrolnych, aby nie polepszyć fluorescencji porfiryn. Wzrost intensywności fluorescencji próbki żółci po leczeniu chloranilem był spowodowany utlenianiem porfirynogenu do porfiryn. Poziom porfirynogenu określono zatem jako różnicę między nieutlenioną i utlenioną próbką. Coproporphyrin I (Sigma Diagnostics, St. Louis) został użyty jako standard w teście na porfirynę żółci. Bilirubinę całkowitą mierzono za pomocą modyfikacji metody Jendrassika i Grófa 16
Zastosowano wysokowydajną chromatografię cieczową w celu określenia profilu porfiryny w próbkach żółci każdego osobnika. 17 Próbki rozcieńczono w roztworze 1,5 M kwasu cytrynowego, 0,1 M kwasu szczawiowego i 10% kwasu octowego.
[przypisy: usg nadgarstka, odbudowa zeba cena, neurolog ostrołęka ]