Nefropatia błonowa związana z wirusem zapalenia wątroby typu B u dorosłych ad

Odpowiednio zamrożona tkanka do badań immunofluorescencyjnych nie była dostępna od pięciu pacjentów; w tych przypadkach skrawki parafiny o grubości 2 .m przygotowano i barwiono techniką immunoperoksydazy dla HBsAg, HBcAg i HBeAg z użyciem przeciwciał poliklonalnych z Behringwerke (Mannheim, Niemcy), Dakopatts (Kopenhaga, Dania) i Abbott, odpowiednio. . Specyficzność i właściwości tych przeciwciał monoklonalnych i poliklonalnych podano gdzie indziej.6 7 8 9 Ocena kliniczna i laboratoryjna
Początek choroby zdefiniowano jako czas, w którym pojawiła się lub zgłoszono pierwsza manifestacja (zespół nerczycowy, białkomocz lub przewlekła niewydolność nerek). Późniejsze pogorszenie czynności nerek podczas okresu badania zdefiniowano jako zmniejszenie o 25 procent lub więcej klirensu kreatyniny od wartości początkowej. Przewlekła niewydolność nerek została zdefiniowana jako stężenie kreatyniny w osoczu przekraczające 150 .mol na litr, klirens kreatyniny poniżej ml na sekundę na 1,73 m2 powierzchni ciała (60 ml na minutę na 1,73 m2) lub jedno i drugie.
Wszyscy pacjenci mieli testy na białkomocz, pomiary klirensu kreatyniny, stężenia kreatyniny w osoczu, mocznika i poziomów enzymów wątrobowych oraz testy serologiczne na obecność antygenów HBV i przeciwciał w czteromiesięcznych odstępach w okresie badania.
Leczenie
Ośmiu pacjentów zostało włączonych w prospektywną próbę krótkoterminowego leczenia prednizolonem z powodu błoniastej nefropatii związanej z HBV10. Kryterium wyboru pacjentów w tym badaniu było obecność zespołu nerczycowego lub białkomoczu (> 3,0 g białka w moczu na dobę). Początkowa dawka wynosiła 60 mg prednizolonu na dzień, który zmniejszył się o połowę po ośmiu tygodniach; następnie dawkę zmniejszano etapowo do zera w ciągu czterech miesięcy. Tylko pełna korekcja wszystkich nieprawidłowości biochemicznych została wyznaczona jako remisja.
Pięciu pacjentów, u których wystąpiło białkomocz w zakresie nerczycowym (> 3,0 g białka w moczu na dobę), które utrzymywało się przez co najmniej 12 miesięcy po rozpoznaniu zostało losowo wybranych do próby leczenia rekombinowanym ludzkim interferonem alfa-2b (Intron-A, Schering, Kenilworth, NJ). Trzy wcześniej otrzymywały terapię prednizolonem bez poprawy klinicznej lub biochemicznej; lek został przerwany 12 do 18 miesięcy wcześniej. Tych pięciu pacjentów najpierw otrzymało dwutygodniowy cykl prednizolonu (doustnie 40 mg na dobę), a następnie leczenie interferonem w dawce 3 milionów jednostek podskórnie trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni. W przypadku wystąpienia ciężkich lub nietolerowanych działań niepożądanych dawka interferonu została zmniejszona o połowę. Podczas leczenia interferonem pacjenci byli obserwowani co miesiąc i wykonywali comiesięczne badania serologiczne i moczowe.
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali prednizolon lub interferon, wyrazili pisemną świadomą zgodę.
Analiza statystyczna
Wszystkie wyniki biochemiczne wyrażono jako średnie . SD. Dane analizowano przy użyciu statystyk nieparametrycznych i dokładnego testu Fishera, stosownie do przypadku.
Wyniki
Wstępne ustalenia kliniczne, biochemiczne i serologiczne
Tabela 1. Tabela 1. Dane kliniczne, serologiczne i terapeutyczne dotyczące 21 pacjentów z nefropatią błoniastą związaną z HBV * Grupa badana składała się z 17 mężczyzn i 4 pacjentek z przetrwałym antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B, którzy mieli błoniastą nefropatię związaną z HBV, zgodnie z definicją powyżej (Tabela 1)
[przypisy: korona protetyczna cena, olx świebodzice, odbudowa zeba cena ]