Nefropatia błonowa związana z wirusem zapalenia wątroby typu B u dorosłych czesc 4

HBcAg znaleziono w próbkach od pozostałych pięciu pacjentów metodą immunoperoksydazy z użyciem przeciwciał poliklonalnych przeciwko antygenom HBV. Antygenem HBV w tych pięciu próbkach był prawdopodobnie HBeAg, ponieważ wykazano, że poliklonalna surowica anty-HBc zawiera zarówno aktywność anty-HBc, jak i anty-HBe. Odpowiedź na prednizolon
Efekt terapeutyczny prednizolonu u ośmiu pacjentów z nefropatią błoniastą związaną z HBV został opisany wcześniej. W skrócie, trzech z ośmiu pacjentów miało całkowitą remisję zespołu nerczycowego po leczeniu prednizolonem, ale u jednego pacjenta wystąpił nawrót po zakończeniu terapii. Czterech pacjentów miało trwały białkomocz. Niemniej jednak odkrycia biochemiczne i serologiczne sugerują, że prednizolon może być szkodliwy, ponieważ u niektórych pacjentów podczas leczenia steroidowego aktywowano replikację wirusa.
Odpowiedź na Interferon Alfa
Figura 2. Figura 2. Średnie stężenia albuminy w osoczu i wydalanie białka z moczem u pięciu pacjentów z nefropatią błoniastą związaną z HBV, którym podawano dwutygodniowy cykl prednizolonu, a następnie 12-tygodniowy cykl leczenia interferonem Alfa. Średni poziom albuminy w osoczu nie zmienił się, ale wydalanie białka w moczu było niższe po 6, 8, 10 i 12 tygodniach leczenia interferonem alfa (P <0,05 według testu rangowanych znaków Wilcoxona). Prednizolon podawano doustnie w dawce 40 mg na dobę; interferon alfa podawano podskórnie w dawce 3 milionów jednostek trzy razy w tygodniu. Paski T wskazują odchylenia standardowe.
Figura 3. Figura 3. Średnie stężenie kreatyniny w osoczu i endogenna klirenina kreatyniny (filtracja kłębuszkowa [GFR]) u pięciu pacjentów z nefropatią błoniastą związaną z HBV, którym podawano interferon alfa. Stężenia kreatyniny w osoczu są oznaczone dużymi kwadratami, a wartości GFR małymi kwadratami. Prednizolon podawano doustnie w dawce 40 mg na dobę przez 2 tygodnie; interferon alfa podawano podskórnie w dawce 3 milionów jednostek trzy razy w tygodniu przez 12 tygodni. Paski T wskazują odchylenia standardowe.
Białkomocz zmniejszył się u czterech z pięciu pacjentów leczonych interferonem alfa podczas początkowego dwutygodniowego okresu leczenia prednizolonem. Średnie wydalanie białka u wszystkich pięciu pacjentów stopniowo spadało ze średniej wartości przed leczeniem (. SD) wynoszącej 3,1 . 1,5 g na dzień do 1,8 . 1,3 g na dzień po 6 tygodniach leczenia, 1,3 . 1,2 g na dzień po 8 tygodniach, 2,0 . 1,5 g dziennie po 10 tygodniach i 1,6 . 1,5 g dziennie po 12 tygodniach (P <0,05 według testu rangowanych znaków Wilcoxona). Podczas leczenia nie obserwowano zwiększenia stężenia albuminy w osoczu (ryc. 2). Stężenie kreatyniny w osoczu i tempo klirensu endogennego kreatyniny nie uległy zmianie podczas leczenia interferonem alfa (ryc. 3). Stężenie aminotransferazy alaninowej w osoczu nie zmieniło się, z wyjątkiem jednego pacjenta, u którego poziom aminotransferazy alaninowej w osoczu był podniesiony do 754 U na litr (prawidłowy, <58) 10 tygodni po rozpoczęciu leczenia interferonem alfa. Pacjent ten przeszedł serokonwersję z HBeAg do anty-HBe 4 tygodnie później, a następnie pozostał bezobjawowy z wydalaniem białka w moczu poniżej 0,5 g na dobę przez 24 miesiące po terapii interferonem. [patrz też: gabinet rehabilitacji kraków, olx świebodzice, odbudowa zeba cena ]