Nefropatia błonowa związana z wirusem zapalenia wątroby typu B u dorosłych

Związek między zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV), charakteryzującym się przetrwałym antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B, a chorobą nerek po raz pierwszy odnotowano w 1971 r.1 Od tego czasu różne morfologiczne schematy choroby nerek związanej z HBV, w tym nefropatia błoniasta, mezangiokapilarne zapalenie kłębuszków nerkowych i mezangialna proliferacja zapalenie kłębuszków nerkowych opisano poniżej. 3 3 4 Wśród nich najsilniej rozpoznawanym zaburzeniem jest błonowa nefropatia.1 2 3 Wykazano, że antygen wirusa zapalenia wątroby typu B (HBeAg) odgrywa ważną rolę patogenetyczną u osób z przewlekłym zakażeniem HBV, u których współistnieją nefropatia błoniasta.5 6 7 Najczęściej zgłaszane przypadki na obszarach o wysokiej częstości przewlekłego zakażenia HBV występują u dzieci, ale nefropatię błoniastą związaną z HBV zgłaszano również u dorosłych. Pomimo dobrej dokumentacji patologicznych cech nefropatii błoniastej związanej z HBV, naturalny przebieg tej choroby oraz rola terapii środkami przeciwwirusowymi nie zostały w pełni określone. Opisujemy tutaj charakterystykę i przebieg 21 dorosłych, którzy mieli przetrwałą antygenem powierzchniowym wirusa zapalenia wątroby typu B i nefropatię błoniastą związaną z HBV. Tych pacjentów obserwowano przez średnio pięć lat. Ośmiu pacjentów otrzymało krótki cykl prednizolonu, pięciu pacjentów otrzymywało rekombinowany ludzki interferon alfa, a pozostali pacjenci otrzymywali diuretyki lub dipirydamol (lub oba) lub bez leczenia.
Metody
Pacjenci
Przebadaliśmy 21 kolejnych pacjentów, u których rozpoznano nefropatię błoniastą związaną z HBV w latach 1981-1989. U wszystkich pacjentów diagnozę ustalono przezskórną biopsję nerki. Kryteria wyboru pacjentów obejmowały: wiek 15 lat lub więcej na pierwszej prezentacji klinicznej; brak historii żółtaczki lub choroby wątroby; brak transfuzji krwi; brak historii dożylnego zażywania narkotyków; brak klinicznych lub laboratoryjnych dowodów na ogólnoustrojową chorobę, o której wiadomo, że powoduje błoniastą nefropatię; antygenemia powierzchniowa wirusa zapalenia wątroby typu B po wielokrotnych testach; białkomocz (> g białka moczowego na dobę); i dowody antygenów HBV w kłębuszkach.
Testy serologiczne dla HBV
Testy na antygeny HBV i przeciwciała przeprowadzono dwa miesiące przed i w czasie biopsji nerek, a następnie regularnie. Antygen powierzchniowy wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg) mierzono przez odwrotną pasywną hemaglutynację (Auscell, Abbott, Abbott Park, IL) i immunoenzymatyczny enzym (Auszyme monoclonal, Abbott). Przeciwciało anty-HBs, przeciwciało przeciw antygenowi rdzeniowemu zapalenia wątroby typu B (HBcAg), przeciwciało przeciwko czynnikom zapalenia wątroby typu delta, HBeAg i przeciwciało anty-HBe mierzono za pomocą testu immunoenzymatycznego (test immunoenzymatyczny Corzyme, Ausab, antidelta i immunoenzymatyczny test immunologiczny HBe, wszystkie z Abbott ).
Badania morfologiczne i immuno-patologiczne
Próbki z biopsji nerek poddano obróbce światłem mikroskopowym, badaniom immunofluorescencyjnym i badaniu mikroskopem elektronowym standardowymi metodami. 4 zamrożone skrawki o grubości 4 .m zabarwiono na HBsAg, HBcAg i HBeAg przez bezpośrednią immunofluorescencję za pomocą F (ab ) 2 fragmenty mysich przeciwciał monoklonalnych uzyskanych ze Szkoły Medycznej Jichi (rozcieńczenie 1:10) i immunofluorescencję pośrednią z użyciem mysich przeciwciał monoklonalnych uzyskanych z St
[hasła pokrewne: gabinet rehabilitacji kraków, dofinansowanie do aparatu słuchowego, spitaderm karta charakterystyki ]