Patenty kontra pacjenci Terapia antyretrowirusowa w Indiach ad

Lokalna produkcja generycznych środków antyretrowirusowych wywołała duże kontrowersje w kwestii praw własności intelektualnej, ale wytrzymała wyzwanie ze strony rządu USA, który twierdził, że taka produkcja narusza umowy o ochronie patentowej. Ten udany program zapewnia obecnie leczenie ponad 150 000 pacjentom za pośrednictwem publicznego systemu opieki zdrowotnej i imponująco zmniejsza zachorowalność, umieralność oraz koszty szpitalne i medyczne związane z HIV. Ogólne leki antyretrowirusowe są obecnie stosowane również w Afryce i Azji, a wiele z nich zostało wyprodukowanych w Indiach, gdzie od 1970 r. Ustawa o patencie indyjskim zezwala na produkcję generycznych wersji leków. Ponieważ tylko niewielkie modyfikacje w produkcji mogą kwalifikować produkt do nowego patentu, firmy indyjskie były w stanie oferować leki przeciw HIV w cenach zaledwie 4 procent leków markowych. Praktyka indyjskich producentów złożonych leków przeciwretrowirusowych może zmniejszyć obciążenia pacjentów związane z tabletkami, prawdopodobieństwo wystąpienia błędów w dawkowaniu oraz teoretycznie ryzyko niepowodzenia leczenia i lekooporności. Nowe ustawodawstwo dotyczące patentu indyjskiego może spowolnić, jeśli nie zagrozić bardzo istotnie, rozwój nowych produktów z tymi korzyściami.
Co to wszystko oznacza dla milionów osób zakażonych wirusem HIV w obecnej lub nieuchronnej potrzebie ratującej życie terapii antyretrowirusowej. Czy prawa patentowe i ich stosowanie blokują dostęp do leków przeciwko HIV w krajach o ograniczonej dostępności zasobów. Na szczęście indyjska reakcja na TRIPs nie stanowi krótkoterminowego zagrożenia dla obecnych wysiłków na rzecz rozszerzenia dostępu do terapii antyretrowirusowej. Leki, które są już produkowane, są odporne na nowe regulacje patentowe w Indiach i mogą nadal być eksportowane. Obecnie oznacza to, że najczęściej używane preparaty złożone z leków przeciwretrowirusowych powinny być nadal dostępne po obniżonych cenach. Rzeczywiście, to inne wyzwania dla programów leczenia – ograniczenia siły roboczej, testy diagnostyczne, infrastruktura kliniki i narzędzia monitorowania pacjentów – stanowią największe bezpośrednie przeszkody dla tych wysiłków.
Chociaż proste schematy antyretrowirusowe pierwszego rzutu w szerokim użyciu dzisiaj wyraźnie ratują życie, mogą już nie spełniać wszystkich potrzeb dzisiejszych pacjentów zakażonych wirusem HIV, z których część może być nietolerancyjna lub mieć przeciwwskazania do dostępnych terapii. . Na przykład coraz częściej pojawiają się obawy dotyczące powszechnego stosowania stawudyny, biorąc pod uwagę jej skłonność do wywoływania neuropatii obwodowej, stygmatyzacji lipoatrofii i kwasicy mleczanowej. Potrzebne są teraz rozwiązania alternatywne, aby uniknąć tych komplikacji i wynikających z nich rozczarowań z powodu masowych wdrożeń antyretrowirusowych, które mogą się pojawić. Efawirenz niesie ryzyko działania teratogennego u kobiet w wieku rozrodczym, a newirapina może powodować ciężkie wysypki i działanie hepatotoksyczne. Wreszcie, niepowodzenia leczenia występują w ograniczonych zasobach i istnieje rosnące zapotrzebowanie na leki wykraczające poza zakres obecnie produkowanych preparatów generycznych. Bez solidnych schematów leczenia drugiej linii pacjenci tracą korzyści z leczenia przeciwretrowirusowego i mogą przenosić wirusy lekooporne na inne, zagrażając skuteczności schematów leczenia z pierwszej linii
[hasła pokrewne: spitaderm karta charakterystyki, chirurgia plastyczna poznań cennik, korona protetyczna cena ]
[przypisy: neurolog ostrołęka, przychodnia chełm rejestracja, choroby genetyczne dzieci ]