Połączenie genów powodujących rodzinne stwardnienie zanikowe boczne z chromosomem 21 i dowody na heterogeniczność w locie genetycznym

Stwardnienie boczne MYOTROPHIC, często określane jako choroba Lou Gehriga, choroba neuronu ruchowego lub zespół Charcota, jest wyniszczającym zaburzeniem paralitycznym z początkiem dorosłości, spowodowanym przez zwyrodnienie dużych neuronów motorycznych mózgu i rdzenia kręgowego.1 Powoduje uogólnione i postępujące wyniszczenie i osłabienie mięśni szkieletowych2 i zwykle skutkuje śmiercią w ciągu pięciu lat.2 Obecnie nie ma leczenia, które mogłoby zapobiec tej chorobie lub zmienić jej nieprzerwany przebieg. Jego roczna zapadalność jest podobna do stwardnienia rozsianego i ponad pięciokrotnie większa niż w chorobie Huntingtona3. Ponieważ średni czas życia po klinicznym początku stwardnienia zanikowego bocznego wynosi tylko trzy lata, więcej dorosłych umiera z niego co roku stwardnienie lub choroba Huntingtona. Chociaż patofizjologiczny proces stwardnienia zanikowego bocznego pozostaje nieznany, 5 do 10 procent przypadków jest rodzinnych, 4 5 6 sugerujących przyczynę genetyczną. Rodzinne stwardnienie zanikowe boczne występuje zwykle w kilku pokoleniach rodziny, z zaburzeniem najwidoczniej dziedziczonym jako autosomalna dominująca cecha z zależną od wieku penetracją.4 5 6 7 8 9 10 Użyliśmy analizy genetycznej powiązań 23 rodowodów z rodzinną formą do identyfikuje lokalizację chromosomową defektu genu pierwszorzędowego powodującego zaburzenie. Nasze wyniki sugerują, że w podgrupie tych rodzin choroba może być spowodowana przez mechanizmy inne niż mutacja w tym locus.
Metody
Dane rodzinne
Przeanalizowaliśmy kilka pokoleń 23 rodzin (w tym 7 z poprzednio opublikowanymi rodowodami 11, 12) z autosomalnym dominującym sposobem dziedziczenia rodzinnego stwardnienia zanikowego bocznego. Obawiano się na członków rodziny obu płci. Średni wiek (. SD) przy wystąpieniu objawów wynosił 47 . 13,6 roku; najwcześniejsze objawy zanotowano w wieku 15 lat, a najdłużej w wieku 77 lat. Średni czas trwania choroby wynosił 3,14 . 2,36 roku. Stosunek liczby męskiej do żeńskiej wyniósł 1,3: 1. Próbki krwi pobrano od 510 członków rodziny (w tym 60, którzy byli dotknięci lub byli nosnymi nosicielami genów) po tym, jak wyrazili świadomą zgodę. Wszystkie rodziny miały europejskie pochodzenie.
Diagnoza stwardnienia zanikowego bocznego została ustalona przez co najmniej jednego neurologa i była oparta na standardowych kryteriach diagnostycznych 2 odpowiedniej historii, objawach klinicznych i odkryciach elektromiograficznych. Każdy pacjent miał rodzinną historię choroby i zespół postępującej słabości bez żadnych oznak uszkodzenia sensorycznego, móżdżkowego lub poznawczego. Cechą charakterystyczną rozpoznania było mniejsze zaangażowanie neuronów motorycznych, objawiające się osłabieniem, zanikiem, paczkulacją, normalnym wynikiem badań nad przewodnictwem czuciowym i motorycznym oraz elektrofizjologicznymi dowodami rozproszonego odnerwienia i reinerwacji. Oznaki spastyczności górnego motorycznego neuronu, szybkie odruchy głębokiego ścięgna lub prostoliniowe odpowiedzi prostownika nie były obecne u żadnego pacjenta. Członkowie rodzin z chorobą neuronów o niższym natężeniu ruchowym i rodzinną historią stwardnienia zanikowego bocznego również uważano za dotkniętych, ponieważ wiadomo, że zmienność objawów neuronu górno-motorycznego występuje w rodzinach. Wewnętrzną zmienność stopnia patologicznego zajęcia rdzenia kręgowego obserwowano również w układzie korowo-rdzeniowym, tylnej kolumnie i kolumnie Clarke a
[hasła pokrewne: elucja, gabinet rehabilitacji kraków, olx świebodzice ]