Porównanie trzech płynów do resuscytacji w zespole szoku dengi ad 8

Jednak wszystkie zmienne krzepnięcia były nieco gorsze przed wprowadzeniem do badania u dzieci z grupy 2, które otrzymały skrobię, a wyniki z dnia 2 faktycznie stanowiły poprawę od dnia 1. Wszystkie inne porównania nie wykazały różnic między grupami leczonymi płynem, w tym porównania. procentowych zmian w każdej zmiennej w różnych dniach (dane nie pokazane). Dyskusja
Chociaż zastąpienie objętości jest akceptowane jako podstawa leczenia dzieci z zespołem szoku dengi, dwa poprzednie badania, w których oceniano skuteczność różnych płynów w tej sytuacji, nie były odpowiednio zasilane w odniesieniu do klinicznie istotnego wyniku, umożliwiającego ostateczne porównanie zarządzania krwią i roztwory koloidalne. Badanie to, z wymaganiem koloidu ratunkowego jako wskaźnika wyniku, stanowi, że najtańszy i najbezpieczniejszy wybór, mleczan Ringera, jest tak samo skuteczny jak każdy z koloidów do początkowej resuscytacji dzieci z umiarkowanie silnym wstrząsem. Niedawna publikacja wyników badania Saline versus Albumin Fluid Evaluation (SAFE) 15 wskazująca, że albumina i sól fizjologiczna były równie skuteczne w przypadku resuscytacji płynów w dużej, heterogenicznej populacji pacjentów na oddziałach intensywnej terapii, znacznie rozwinęła ogólną debatę na temat krystaloidów w porównaniu z koloidami. Nasze badanie, skupiające się na pojedynczej jednostce chorobowej, dla której płynna resuscytacja jest konieczną i zwykle jedyną interwencją wymaganą, wskazuje, że nawet u pacjentów z przeciekiem naczyniowym izotoniczne roztwory krystaloidów są tak samo skuteczne jak roztwory koloidalne dla większości pacjentów.
Więcej pacjentów z ciężkim wstrząsem podczas prezentacji wymagało koloidu ratunkowego niż pacjenci z umiarkowanie silnym wstrząsem, ale tylko niewielkie różnice skuteczności wykryto między koloidami w obu grupach ciężkości. Chociaż podczas pierwszej resuscytacji u biorców skrobi obserwowano niewielkie korzyści, stosunkowo duża wielkość cząsteczek skrobi w porównaniu z dekstranem nie powodowała przedłużonej trwałości wewnątrznaczyniowej ani bardziej długotrwałego efektu zwiększania objętości. Nie znaleźliśmy dowodów na szkodliwe działanie koloidu na wewnętrzną koagulopatię lub kliniczne objawy krwawienia lub na nasilenie przeciążenia płynem.
Serialne pomiary hematokrytu odzwierciedlają kombinację efektów leczenia płynami i ciągłego wycieku naczyniowego. Dane hematokrytu wskazują, że dwa koloidy wywierają dramatyczny natychmiastowy efekt, po którym następuje kilka dni później wzrost wycieku naczyniowego.
Obecne teorie ultrafiltracji mikronaczyniowej wspierają podstawową zasadę równowagi Starling między przeciwstawnymi presjami onkotycznymi i hydrostatycznymi, ale postulują, że glikokaliks, a nie same komórki śródbłonka, jest głównym regulatorem przepływu płynu.16,17 Istnieją dobre dowody na to, że plazma białka, w szczególności albumina, adsorbują na dodatnich pozostałościach w warstwie glikokaliksu i ograniczają ultrafiltrację.18-20 Albumina prawdopodobnie zostaje wymyta z tej warstwy podczas infekcji dengi, ale może być czasowo zastąpiona syntetycznymi koloidami, o których wiadomo, że przenikają glikokaliks w różnych w zależności od wielkości cząsteczek.21 W ten sposób koloidy mogą krótkotrwale zmieniać selektywną przepuszczalność bariery śródbłonkowej, zmniejszając przepływ na zewnątrz i umożliwiając wzrost niskiego ciśnienia hydrostatycznego naczyń włosowatych, aż same molekuły koloidu zostaną wypłukane, a szpiczasta sieć siły znowu sprzyjają wyciekowi, ale z wyższej wyjściowej prasy hydrostatycznej re
[więcej w: kiedy nie można oddać krwi, zielona pszenica tabletki, gabinet rehabilitacji kraków ]
[patrz też: elucja, odbudowa zeba cena, biszkopt z owocami przepis ]