Porównanie trzech płynów do resuscytacji w zespole szoku dengi ad

Wytyczne zarządzania WHO, po raz pierwszy zaproponowane w 1975 r., Zalecają zastąpienie strat plazmy najpierw roztworami krystaloidów, a następnie bolusami koloidów dla pacjentów z nawracającym lub opornym wstrząsem.5 Chociaż zalecenia były początkowo nieocenione w skupianiu uwagi na konieczności wymiany objętości, nie zostały zaktualizowane w żadnym znaczącym stopniu od 1975 roku. W tym czasie w literaturze medycznej pojawiła się spora dyskusja na temat stosowania krystaloidów w porównaniu z koloidami do zastępowania objętości u pacjentów w stanie krytycznym.7-9 Teoretycznie, roztwory koloidalne oferują korzyści u pacjentów ze zwiększonym przepuszczalność naczyń, 10 chociaż w praktyce klinicznej nie wykazano wyraźnej korzyści. Odwrotnie, większość roztworów koloidalnych ma niekorzystny wpływ na hemostazę, 11 jest ważnym zagadnieniem u pacjentów z dengą. Tylko w dwóch randomizowanych i ślepych próbach badano wpływ różnych schematów krystaloidów i koloidów na wynik zespołu dengi. Pierwsze, pilotażowe badanie, w którym 50 dzieci otrzymało jeden z czterech płynów (6 procent dekstranu 70, 3 procent żelatyny, mleczanu Ringera lub 0,9 procent soli fizjologicznej) w ciągu dwóch godzin dla początkowej resuscytacji, wykazało, że były znacznie większe ulepszenia w indeksie sercowym, hematokryt i ciśnienie krwi pod koniec infuzji badanego płynu u dzieci, które otrzymywały roztwór koloidowy niż u tych, którzy otrzymali roztwór krystaloidu.12 Wszystkie dzieci wyzdrowiały, ale różnice w trwałych efektach cztery płyny nie zostały zbadane.
Następnie przeprowadzono roczne badanie 230 dzieci z zespołem dengi, które otrzymały leczenie podobnymi płynami. Badanie skoncentrowało się na utrzymujących się i natychmiastowych efektach leczenia.13 Badanie nie wykazało wyraźnych korzyści płynących z płynów pod względem czasu do wyzdrowienia po początkowym epizodzie szoku, czasu uzyskania ostatecznej stabilności sercowo-naczyniowej lub wymogu koloidu ratunkowego. . Najważniejszym czynnikiem decydującym o odpowiedzi klinicznej było ciśnienie tętna (tj. Różnica między ciśnieniem skurczowym i rozkurczowym) przy prezentacji z wstrząsem. Denga jest niezwykła, ponieważ powolny wyciek zachodzi przez kilka dni, umożliwiając działanie mechanizmów kompensacyjnych. Przed rozwojem jawnego zapaści sercowo-naczyniowej ciśnienie rozkurczowe wzrasta, aby osiągnąć ciśnienie skurczowe, a ciśnienie tętna zwęża się; w ten sposób ciśnienie tętna jest wskaźnikiem nasilenia przecieku naczyniowego. Zgodnie z wytycznymi WHO, pacjent z gorączką krwotoczną denga uważa się za syndrom wstrząsu dengi, gdy ciśnienie tętna zmniejszy się do 20 mm Hg lub mniej. Analiza post hoc z rocznego badania sugerowała, że wczesne leczenie roztworem koloidu przyspieszyło powrót do zdrowia u dzieci z ciśnieniem pulsu wynoszącym 10 mm Hg lub mniej po prezentacji (tj. Grupie z głębokim zaburzeniem sercowo-naczyniowym) .13
Obecnie dostępnych jest wiele syntetycznych preparatów koloidowych, z których każdy ma unikalne właściwości fizykochemiczne, które określają ich prawdopodobną skuteczność i profile skutków ubocznych.11 Jednakże, jeżeli resuscytacja koloidalna przynosi prawdziwą korzyść dzieciom z zespołem szoku dengi, nie jest jasne, który preparat byłby najbardziej odpowiedni
[podobne: gabinet rehabilitacji kraków, nfz katowice sanatoria, wrastający paznokieć warszawa ]
[patrz też: neurolog ostrołęka, przychodnia chełm rejestracja, choroby genetyczne dzieci ]