Porównanie zarządzania medycznego z Misoprostolem i chirurgiczne leczenie w przypadku niewystarczającej ciąży

Misoprostol jest coraz częściej stosowany w leczeniu kobiet, które zakończyły się nieudaną ciążą w pierwszym trymestrze ciąży. Oceniliśmy skuteczność, bezpieczeństwo i akceptowalność tego leczenia w dużej, randomizowanej próbie. Metody
Łącznie 652 kobiety z niewykonaniem ciąży w pierwszym trymestrze ciąży (ciąży płodowej, śmierci embrionalnej lub płodu lub niepełnej lub nieuniknionej spontanicznej aborcji) zostały losowo przydzielone do przyjmowania 800 .g mizoprostolu dopochwowo lub do aspiracji próżniowej (standard opieki) w Współczynnik 3: 1. Grupa mizoprostolu otrzymywała leczenie w 1. dniu, drugą dawkę w dniu 3, jeśli wydalenie było niekompletne, i aspirację próżniową w dniu 8, jeśli wydalenie było nadal niekompletne. Leczenie chirurgiczne (w grupie z mizoprostolem) lub powtórne aspirowanie (w przypadku grupy próżniowej) w ciągu 30 dni po początkowym leczeniu stanowiło niepowodzenie leczenia.
Wyniki
Spośród 491 kobiet otrzymujących misoprostol, 71 procent miało całkowite wydalenie w 3 dniu i 84 procent w dniu 8 (95 procent przedziału ufności, 81 do 87 procent). Leczenie zakończyło się niepowodzeniem w 16 procentach grupy mizoprostolu i 3 procent grupy chirurgicznej (różnica bezwzględna, 12 procent, przedział ufności 95 procent, od 9 do 16 procent) przed 30. dniem. Krwotok lub zapalenie endometrium wymagające hospitalizacji był rzadki (1 procent lub mniej w każda grupa), bez znaczących różnic między grupami. W grupie z mizoprostolem 78 procent kobiet stwierdziło, że ponownie zastosowaliby mizoprostol, gdyby zaistniała taka potrzeba, a 83 procent stwierdziło, że poleciłoby to innym.
Wnioski
Leczenie wczesnego niepowodzenia ciąży z 800 .g mizoprostolu drogą pochwową jest bezpiecznym i akceptowalnym podejściem, z odsetkiem powodzeń wynoszącym około 84 procent.
Wprowadzenie
Wczesna niewydolność ciążowa występuje w 15 procentach klinicznie rozpoznawanych ciąż.1 Najczęściej występujące rodzaje niewydolności ciąży obejmują spontaniczne poronienia, ciążę w okresie przedwczesnym oraz śmierć zarodkową lub płodową. Około jedna na cztery kobiety będzie miała wczesną niewydolność ciążową w czasie swojego życia. Przez większość XX wieku dylatacja i łyżeczkowanie były powszechnie akceptowanym sposobem na wczesną niewydolność ciążową. Ta praktyka wywodzi się z końca XIX i początku XX wieku, kiedy nielegalnie wywołane aborcje zwykle skutkowały krwotokiem i sepsą2. Wraz z legalizacją aborcji i dostępnością antybiotyków problemy te stały się rzadkie. W ostatnich latach społeczność medyczna zaczęła pytać, czy natychmiastowa ewakuacja z powodu interwencji chirurgicznej była konieczna w niepowikłanych przypadkach wczesnej niewydolności ciążowej.
Oczekiwana kontrola jest wyraźnie opcją dla niekompletnej spontanicznej aborcji, ale wskaźnik powodzenia przy stosowaniu tego podejścia do śmierci zarodkowej lub płodowej lub ciąży płodu jest suboptymalny (w zakresie od 25 do 76 procent) .5,6 Odstęp czasu do spontanicznego wydalenia jest nieprzewidywalny i może to potrwać miesiąc. Niepewność i lęk, a także smutek wynikający z utraty ciąży, często sprawiają, że oczekiwanie na leczenie jest mniej atrakcyjne dla pacjentów.
Postępowanie medyczne z mizoprostolem w przypadku wczesnej niewydolności ciążowej wydaje się oferować szybszą ewakuację macicy i staje się coraz popularniejszą alternatywą.7 Jednak skuteczność, bezpieczeństwo i akceptowalność tego podejścia nie zostały jeszcze ustalone w dużej, randomizowanej próbie.
[patrz też: laser biostymulacyjny, kiedy nie można oddać krwi, wrastający paznokieć warszawa ]
[przypisy: kreatynina badanie cena, spitaderm karta charakterystyki, gabinet rehabilitacji kraków ]