Poszukiwanie skutecznych szczepionek przeciw HIV cd

Chociaż wiele osób zostaje zakażonych przez krwioobieg, 90% zakażeń wirusem HIV jest przenoszonych drogą płciową, a wirus przenika przez tkanki błony śluzowej, które wyściełają przewód płciowy, odbytnicę i inne ubytki ciała. W kwietniu naukowcy donoszą, że w ciągu kilku dni po zarażeniu makaków małpim małpim wirusem niedoboru odporności – bliskim krewnym HIV – niszczy on ponad 50 procent komórek T pamięci CD4 + w ich wnętrzności.23 Badania nad zakażeniem HIV u ludzi wykazują podobna utrata komórek pamięci CD4 + CCR5 + w jamie jelita.4,5 Te odkrycia przekonały wielu ekspertów AIDS, że ogólnie układ odpornościowy śluzówki, a w szczególności układ odpornościowy jelit, jest głównym miejscem replikacji wirusa i jego trwałości, a także miejsce utraty limfocytów T CD4 +. Niektórzy twierdzą obecnie, że chociaż rola jelit w patogenezie infekcji jest wciąż słabo poznana, strategie szczepionek, które są ukierunkowane na ten rodzaj odporności, mogą zrewolucjonizować badania nad HIV i terapię. Dr Lawrence Corey, naukowiec zajmujący się szczepionkami na Uniwersytecie w Waszyngtonie, zauważa, że do tej pory nigdy nie uważaliśmy, że jelito różni się tak bardzo od, na przykład, krwioobiegu. Ale to jest. Jest to główny cel HIV w pierwszych dwóch tygodniach infekcji i nigdy nie widzimy pacjentów tak wcześnie, co czyni koncepcję wykorzystania terapeutycznej szczepionki do stabilizacji lub zachowania odporności u osób zakażonych wirusem HIV. . . trudny.
W połowie lat osiemdziesiątych naukowcy zidentyfikowali GP120 w otoczce wirusa jako miejsce wiązania CD4, region wiążący się z komórkami ludzkimi i ułatwiający wejście HIV. W rezultacie wiele energii wydano na opracowanie szczepionki opartej na genetycznie modyfikowanym GP120 i większej glikoproteinie GP160, aby zapobiec nabyciu infekcji. Było to podejście przyjęte przez VaxGen przy projektowaniu szczepionki.
Chociaż AIDSVax nie zapewniał ochrony przed infekcją, jego niepowodzenie zawierało kilka krytycznych wniosków: struktura zewnętrznej otoczki HIV różni się od struktury monomerycznego GP120, a zewnętrzna błona krążących szczepów HIV ukrywa swoje epitopy na różne sposoby, które zostały genetycznie zmodyfikowane. Białka GP120 nie udają się naśladować. Wydaje się, że wirusowe glikoproteiny mają osłonę ochronną, składającą się ze zmiennych sekwencji pętlowych i rozległej N-glikozylacji, co czyni je stosunkowo odpornymi na neutralizację przeciwciał. Niewiele wskazuje na to, że trudności te można przezwyciężyć w najbliższym czasie.
Jedną z obserwowanych obserwacji naturalnego zakażenia HIV jest to, że chociaż pewna ilość wyczerpania limfocytów T występuje u każdego, kto jest zainfekowany, wirus jest zwykle kontrolowany przez co najmniej kilka lat, zanim zacznie się tak szybko mnożyć, że układ odpornościowy jest zniszczony. Ta tymczasowa kontrola odpowiada obecności dużej liczby limfocytów T, które mogą identyfikować i zabijać komórki zakażone HIV. Takie odkrycia skłoniły naukowców do zbadania szczepionek stymulujących te limfocyty T, nawet jeśli nie zapobiegają one początkowej infekcji, w nadziei, że zapobiegną lub ograniczą replikację wirusa i opóźnią rozwój choroby.
Obecnie testowanych jest wiele takich szczepionek
[przypisy: odbudowa zeba cena, aloe vera forever, apteka internetowa leki na receptę ]
[więcej w: kreatynina badanie cena, spitaderm karta charakterystyki, gabinet rehabilitacji kraków ]