Stenty do sirolimus-eluowania i paklitakselu do rewaskularyzacji wieńcowej ad 5

Wskaźniki sukcesu stentu i sukcesu leczenia były podobne dla dwóch rodzajów stentów. Wyniki kliniczne
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia kliniczne podczas obserwacji. Poważne niekorzystne zdarzenia sercowe podczas obserwacji wymieniono w Tabeli 3. Po jednym miesiącu nie zaobserwowano tendencji sprzyjającej którejkolwiek z grup w żadnym z klinicznych punktów końcowych.
Rysunek 1. Rycina 1. Krzywe skumulowanego zdarzenia Kaplana-Meiera dla pierwotnego punktu końcowego zgonu z przyczyn sercowych, zawału mięśnia sercowego lub rewaskularyzacji docelowej zmiany chorobowej kierowanej przez niedokrwienie. Pierwotny punkt końcowy (zgon z przyczyn sercowych, zawał mięśnia sercowego lub rewaskularyzacja z docelową zmianą niedokrwienia po dziewięciu miesiącach) wystąpił u 6,2% pacjentów otrzymujących stenty sirolimus i 10,8% pacjentów otrzymujących stent z paklitakselem (współczynnik ryzyka, 0,56; przedział ufności, od 0,36 do 0,86, P = 0,009) (rys. i tabela 3). Ta różnica wynikała z 44-procentowego zmniejszenia względnego ryzyka rewaskularyzacji z docelowym uszkodzeniem na korzyść stentu syrolimusowego (4,8 procent vs. 8,3 procent, współczynnik ryzyka, 0,56, 95 procent przedziału ufności, 0,34 do 0,93, P = 0,03) . Analiza alternatywnej definicji pierwotnego punktu końcowego, która obejmowała raczej klinicznie sterowaną niż kierowaną niedokrwieniem rewaskularyzację docelowej zmiany chorobowej, dała podobne wyniki (5,8 procent w grupie otrzymującej stent sirolimus, w porównaniu z 9,6 procentami w grupie stosującej paklitaksel-stent współczynnik ryzyka, 0,59, przedział ufności 95%, 0,37 do 0,93, P = 0,02).
W analizie stratyfikacyjnej pierwotnego punktu końcowego różnica między stentami syrolimusu i paclitaxelu była wyraźniejsza wśród 201 pacjentów z cukrzycą (współczynnik ryzyka 0,31; przedział ufności 95%, 0,12 do 0,78) niż wśród 811 pacjentów bez cukrzycy (zagrożenie współczynnik 0,66; przedział ufności 95%, 0,40 do 1,09), ale przedziały ufności były szerokie, a wynik testu interakcji nie był znaczący (P dla interakcji = 0,13). Odwrotnie, różnica między stentami syrolimus i paklitakselem była mniej wyraźna wśród 520 pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (współczynnik ryzyka, 0,84; przedział ufności 95%, 0,46 do 1,51) niż wśród 492 pacjentów bez ostrego zespołu wieńcowego ( współczynnik ryzyka 0,34, przedział ufności 95%, 0,17 do 0,68). Tutaj test interakcji osiągnął granicę istotności (P = 0,05).
Wskaźniki zgonu i zawału mięśnia sercowego były niskie, a szacunkowe współczynniki hazardu nieprecyzyjne (tab. 3). Skumulowana częstość zakrzepicy w stencie wynosiła 2,0% w przypadku stentu syrolimusowego i 1,6% w przypadku stentu paklitakselowego (współczynnik ryzyka 1,26; przedział ufności 95%, 0,50-3,20; p = 0,62), a częstość występowania ostrych, podostrych i późnych zakrzepica w stencie była podobna w obu grupach. Wskaźniki leczenia przeciwzakrzepowego były podobne w obu grupach podczas dziewięciu miesięcy badania.
Wyniki angiograficzne
Tabela 4. Tabela 4. Angiograficzne wyniki obserwacji. Angiograficzne pomiary zmian przed i po implantacji stentu były podobne w grupach otrzymujących stent sirolimus i paclitaxel (tabela 2). Obserwacja angiograficzna po ośmiu miesiącach została zakończona u 540 z 1012 pacjentów (53,4 procent), którzy mieli 723 z 1401 zmian (51,6 procent) (Tabela 4)
[patrz też: nfz katowice sanatoria, laser biostymulacyjny, zielona pszenica tabletki ]
[przypisy: korona protetyczna cena, dofinansowanie do aparatu słuchowego, olx świebodzice ]