Terapia zastępcza dla dziedzicznego niedoboru enzymu – celowana na makrofagi glukocerebrozydaza dla choroby Gauchera ad 6

U 10 pacjentów zaobserwowano istotne zmniejszenie aktywności fosfatazy w surowicy krwi. Zmiana ta nastąpiła szybko i przebiegła zgodnie z przebiegiem, który wydawał się być odwrotnością przebiegu poziomu hemoglobiny. Zmniejszenie stężenia glukocerebrozydu w osoczu było wolniejsze, a statystycznie istotne spadki u dziewięciu pacjentów po 9 do 12 miesiącach leczenia. Odpowiedzi hematologiczne i biochemiczne wystąpiły w połączeniu ze znacznym zmniejszeniem objętości śledziony u wszystkich pacjentów. Odwrotu tego typu nie obserwowano u nieleczonych pacjentów. 28, 29 Procentowy wzrost stężenia hemoglobiny po sześciu miesiącach silnie korelował z frakcyjnym zmniejszeniem stosunku objętości śledziony do masy ciała. Obserwacje te sugerują, że zmniejszenie stopnia sekwestracji śledziony lub hipersplenizmu (lub obu) przyczynia się do zbawiennych efektów hematologicznych wymiany enzymu na wczesnym etapie leczenia.
Zmiany szkieletowe rozwijały się wolniej niż zmiany hematologiczne i trzewne. Wcześniejsze wykrywanie reakcji szkieletu będzie wymagało opracowania bardziej czułych procedur monitorowania. Niska szybkość odpowiedzi w szkielecie może odzwierciedlać ograniczone dostarczanie enzymu do przedziału szpiku kostnego. Dostarczanie enzymu może być dodatkowo ograniczone przez stopień przerostu siateczkowo-śródbłonkowego w wątrobie i śledzionie u pacjentów z chorobą Gauchera. Interpretację histologiczną i ultrastrukturalne próbek biopsyjnych uzyskanych od pacjentów przed i po wlewu enzymu (Barton NW: dane niepublikowane) oraz w badaniach modelowych u normalnych zwierząt laboratoryjnych30. Uzyskano dużą część podawanej dożylnie glukocerebrozydazy ukierunkowanej na makrofagi. do wątroby i śledziony i powoduje bezpośrednie zakłócenie w przechowywaniu lizosomów. Ponieważ nie ma ostrej, mierzalnej redukcji poziomu glukocerebrozydu w osoczu po pojedynczej infuzji tego preparatu enzymatycznego (Barton NW: dane niepublikowane), redystrybucja glukocerebrozydu między magazynami za pomocą mechanizmu transferowego lipoprotein o niskiej gęstości wydaje się mieć mała rola w odpowiedzi poszczególnych narządów na zastąpienie enzymu.
Glukokacharozydaza ukierunkowana na makrofagi była bezpiecznie podawana długotrwale. Wszyscy biorcy przybierali na wadze podczas badania, a wszystkie dzieci były wyższe. Jakość życia poprawiła się, co ocenili pacjenci. Epizody epistaksji, łatwość do siniaczenia, ból kości, wczesne uczucie sytości i chroniczne zmęczenie uległy znacznemu zmniejszeniu podczas próby. Bez względu na genotyp, wszyscy pacjenci zgłaszali zwiększoną aktywność fizyczną i angażowali się w codzienne czynności z dużo większą łatwością i pewnością siebie. Poczucie własnej wartości i wizerunek własny znacznie się poprawiły. Te subiektywne reakcje na leczenie wydają się korelować ze złagodzeniem niedokrwistości i trombocytopenii oraz zmniejszeniem stopnia wzdęcia brzucha w miarę zmniejszania się objętości wątroby i śledziony. W przeciwieństwie do tego, epizody bólu kości zdawały się zmniejszać, zanim obiektywne dowody poprawy można było wykazać na zdjęciu rentgenowskim szkieletu, prawdopodobnie odzwierciedlając względną niewrażliwość radiografii szkieletowej na wykrywanie zmian w przedziale szpiku kostnego.
Wnioskujemy, że dożylna infuzja glukocerebrozydazy ukierunkowanej na makro faga jest bezpiecznym i wysoce korzystnym leczeniem dla wybranych pacjentów z chorobą Gauchera typu 1
[więcej w: dofinansowanie do aparatu słuchowego, internista prywatnie wrocław, gabinet rehabilitacji kraków ]